



Ik had er eerlijk gezegd wel zin in. Zo’n gezonde hoeveelheid spanning wist mijn lichaam op volle toeren te draaien.
Het einde van de zomer was in zicht, en samen met mijn maatje Yenno stond ik in Tirana klaar om aan The Balkan Trail te beginnen. Een week wandelen door drie landen, meer dan 4.000 hoogtemeters en zo’n 75 kilometer op de teller. Klinkt als een uitstekend idee, toch?
Met een bus vertrokken we met de hele groep richting Theth. Hoe verder we van Tirana reden, hoe meer de stad plaatsmaakte voor bergen. Eerst voorzichtig aan de horizon, daarna steeds groter en dichterbij. Kronkelende wegen (en een lichte misselijkheid haha), diepe valleien en uiteindelijk niets meer dan bergen rondom ons.
En toen reden we de vallei van Theth binnen. Damn.
Dat was eigenlijk de eerste indruk van de hele trip. De zon scheen, de bergen torenden boven ons uit en op de kampplaats stonden een hoop tentjes klaar voor de komende dagen. Dit was niet zomaar een wandeling door de Ardennen. We waren letterlijk midden in de Balkan beland.


Mijn reis naar de Balkan bleek opnieuw een hoop avontuur te zijn, maar dit keer wist ik iets beter waar ik aan begon. Na The Jordan Trail had ik al eens ervaren hoe het is om een meerdaagse hike te maken met een groep mensen die je vooraf helemaal niet kent.
Alleen was ik deze keer niet alleen.
En dat bleek toch wel een verschil te maken. Niet alleen omdat het veel leuker is om samen een tent op te zetten, maar vooral omdat je iemand hebt waarmee je achteraf kan terugkijken op de meest absurde momenten van de dag. Zoals wanneer je na 25.000 stappen besluit dat je toch nog honger hebt en daarom veertig minuten naar een dorp wandelt om een hele gebraden kip te kopen.
Maar daarover later meer.
Want hoewel The Balkan Trail fysiek best pittig is, draait de reis niet alleen om afzien. Integendeel. Je krijgt er groene bergen, gezellige campings, verse maaltijden, meren om in te zwemmen en vooral enorm veel sfeer voor terug.
En misschien is dat wel het grootste verschil met The Jordan Trail.
Jordanië voelde als een reis naar een compleet andere wereld. Droog, warm, rotsachtig en soms bijna buitenaards. De Balkan is dichterbij, groener en toegankelijker. Je wandelt door bossen en valleien, passeert kleine dorpjes en kan onderweg zonder problemen een frisse pint drinken.
Of een shotje raki. Dat kan natuurlijk ook.
Hieronder lees je alles over mijn ervaring met The Balkan Trail, een concept van Travelbase. Ik vertel je over de eigenlijke trektocht, wat je precies te wachten staat, hoe zwaar de wandeling is, hoe het zit met eten en slapen, en vooral waarom deze trail zo’n heerlijke combinatie is van fysieke uitdaging en pure vakantie.
Dit is The Balkan Trail: 75 kilometer door de Peaks of the Balkans, dwars door Albanië, Kosovo en Montenegro.


Voor je vertrekt: The Balkan Trail
Wat: Een 5-daagse trektocht door de Balkan.
Waar: Albanië, Kosovo en Montenegro.
Wanneer: Juni tot en met september.
Prijs: Vanaf €595.
Ik wil mee: Boek hier jouw avontuur met Travelbase!
The Balkan Trail: Voor wie, wat, waar & wanneer?
The Balkan Trail is niet jouw zoveelste wandeling waarbij je na een paar uur weer thuis op de zetel ploft. Want hoewel de Balkan misschien dichter bij huis ligt dan Jordanië, betekent dat absoluut niet dat je wandeling minder avontuurlijk is.
Travelbase neemt je vijf dagen lang mee door de zogenaamde Peaks of the Balkans: een berggebied op het kruispunt van Albanië, Kosovo en Montenegro. Je steekt onderweg letterlijk verschillende grenzen over en wandelt door een van de meest afgelegen regio’s van Europa.
En dat merk je.
Soms wandel je urenlang zonder een drukke weg, grote stad of massa toeristen tegen te komen. In de plaats krijg je bossen, valleien, bergtoppen, wilde bloemen, witte rotsen en hier en daar een schaap dat zich afvraagt wat al die Belgen en Nederlanders daar eigenlijk komen doen.
Het landschap is bovendien compleet anders dan wat ik tijdens The Jordan Trail zag.
Waar Jordanië vooral bestaat uit droge woestijn, zandsteen en terracotta canyons, is de Balkan groen. Heel groen. Je wandelt door bossen, over open bergflanken en langs diepe valleien. Het witte gesteente steekt af tegen de vegetatie en bijna iedere dag staat er wel een meer of rivier op je te wachten.
En daar mag je gewoon in springen. Na een paar uur wandelen in de zon is dat geen overbodige luxe.




Maar misschien is het leukste aan The Balkan Trail wel dat de trail niet alleen uit wandelen bestaat.
Onderweg passeer je regelmatig kleine cafés en lokale stops waar je even kan neerploffen. Een fris pintje? Uiteraard. Een traditionele Turkse koffie? Ook mogelijk. Al moet ik eerlijk zeggen dat die koffie vooral lekker smaakte omdat we echt koffie wilden na een paar uur wandelen.
En dan is er nog de blueberry pie, versgebakken door de locals. Of een shotje raki aan het einde van de dag.
Na een dag van honderden hoogtemeters en kilometers wandelen komt zo’n shotje trouwens behoorlijk hard binnen. Zeker wanneer je lichaam ondertussen ongeveer alles heeft uitgezweet wat het die dag bezat. Pure vibes.




De trail is geschikt voor mensen die graag actief bezig zijn en een degelijke basisconditie hebben. Je hoeft absoluut geen professionele bergbeklimmer te zijn, maar vergis je niet: vijf dagen na elkaar wandelen is iets anders dan een zondagse wandeling op de dijk.
In totaal leg je ongeveer 75 kilometer af en over de hele trail tik je meer dan 4.000 hoogtemeters aan.
Het goede nieuws? Je wandelt op je eigen tempo.
Je hoeft dus absoluut niet achter de snelste mensen van de groep aan te hollen. Iedereen zoekt zijn eigen ritme en onderweg ontstaan vanzelf kleinere groepjes.
In ons geval waren Yenno, ik en drie andere meisjes al snel ‘de kindjes’ van de groep. Niet zo moeilijk ook, aangezien we bij de jongste deelnemers waren. En dat werd ons wandelgroepje, de fast kids.
Tijdens het wandelen werd er trouwens opvallend weinig gebabbeld. En dat was eigenlijk heerlijk. Iedereen was bezig met de bergen, de inspanning en de uitzichten. Soms wandelden we gewoon een uur naast elkaar zonder veel te zeggen.
’s Avonds was dat een ander verhaal. Dan werd er gegeten, gedronken en urenlang bijgepraat. Tegen het einde van de week kende je eigenlijk iedereen. En dat is volgens mij een van de leukste dingen aan zo’n Travelbase-trip: je vertrekt met een groep vreemden en komt terug met een hoop mensen met wie je een week lang dezelfde pijnlijke kuiten, mooie uitzichten en slechte grappen hebt gedeeld.


Van Theth naar Plav: 75 km dwars door de Balkan
De trail zelf bestaat uit vijf wandeldagen. Je start in Theth, in het noorden van Albanië, en trekt vervolgens door de bergen richting Kosovo en Montenegro.
Je slaapt onderweg op lokale campings, waar je je eigen tent opzet. Je kan alleen slapen of met twee in een tent. Yenno en ik kozen uiteraard voor optie twee. Niet alleen omdat het gezelliger is, maar vooral omdat je dan niet in je eentje een tent hoeft recht te trekken terwijl de rest al aan het eten is.
Je kan je slaapzak en matje zelf meenemen, maar die kan je ook via Travelbase huren. Wij kozen voor dat laatste. Gemak dient de mens.
En over eten hoef je je al helemaal geen zorgen te maken. Elke ochtend staat er ontbijt klaar, ’s middags krijg je een lunchpakket mee en ’s avonds wordt er vers gekookt op de camping. Het ontbijt bestond bijvoorbeeld uit eieren en brood, terwijl er ’s avonds regelmatig barbecue op het menu stond. Veel vlees. Heel veel vlees.
Soms kip, soms geit en soms iets waar ik nog altijd niet helemaal van weet wat het was. Maar honger hebben we in ieder geval nooit gehad. Goesting daarentegen?…


Hoe ziet The Balkan Trail er precies uit?
Dag 1 • Tirana → Theth
Je eerste dag is eigenlijk vooral een verplaatsingsdag. Vanuit Tirana vertrek je met de hele groep richting Theth, een bergdorp in het noorden van Albanië. En de rit ernaartoe is meteen een ervaring op zich.
Hoe verder je rijdt, hoe hoger de bergen worden. De wegen kronkelen door het landschap en langzaam verdwijnt alles wat op beschaving lijkt. Tot je uiteindelijk de vallei van Theth binnenrijdt.
Ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven dan wow. De zon scheen, de bergen waren gigantisch en overal rondom ons lag groen. Op de camping stonden de tentjes klaar en voor het eerst besefte ik: hier gaan we de komende dagen dus echt door wandelen.
Dag 2 • Theth → Valbona • 11,6 km
Tijd om écht te beginnen. En laat ik maar meteen eerlijk zijn: dag één van de wandeling was pittig.
Niet omdat de afstand zo extreem was, maar omdat je lichaam nog helemaal moet wennen aan het idee dat je de komende dagen elke dag de bergen in moet. Vandaag staan er bovendien meer dan 1.000 hoogtemeters op het programma.
Je wandelt door de bergen richting de Valbona-pas, met onderweg uitzichten waar je regelmatig even voor moet stoppen. En dat is meteen de charme van The Balkan Trail: het is fysiek uitdagend, maar er is altijd wel een reden om even stil te staan. Al was het soms ook gewoon omdat je benen daar zelf om vroegen.
Na de inspanning wacht een prachtige vallei en een camping waar je kan douchen, eten en vooral: je benen omhoog kan leggen.




Dag 3 • Valbona → Doberdol • 15,4 km
Vandaag wordt opnieuw een stevige dag. Meer dan 15 kilometer wandelen en opnieuw een flinke portie hoogtemeters.
De landschappen veranderen voortdurend. Open bergflanken maken plaats voor bossen, witte rotsen en groene valleien. Onderweg kom je opnieuw langs plekken waar je eigenlijk liever gewoon een uur zou blijven zitten. Maar goed. We hadden een trail te wandelen.
Onze lokale gids was ondertussen vrolijk door de bergen aan het vliegen. Die man was werkelijk een berggeit. Waar wij af en toe eens op adem moesten komen, liep hij de berg op alsof hij daar geboren was. En waarschijnlijk was dat ook ongeveer zo. Naar boven, naar beneden, over rotsen… tempo bleef hetzelfde. Wij noemden hem dus ook gewoon de berggeit.
En na bijna 20 kilometer wandelen, bijna 1.000 hoogtemeters en zo’n 25.000 stappen hadden we uiteindelijk onze camping bereikt. Middenin een vallei en vlak bij de Montenegrijnse en Kosovaarse grens. Ready voor een nieuwe dag.






Dag 4 • Doberdol → Plav • 17,3 km
Vandaag staat met zo’n 17 kilometer een van de langste wandeldagen op het programma.
Je trekt verder door de Peaks of the Balkans en steekt onderweg opnieuw de grens over voor een korte pitstop in Kosovo en vervolgens enkele dagen in Montenegro. Maar voor je ook die landen van je lijstje kan schrappen, wacht eerst een helse klim naar de hemel. En geloof me, vloeken is onvermijdelijk.
In zo’n anderhalf uur stijg je normaliter 700 meter naar de top. Maar wij waren ambitieus of course, en moesten onze berggeit volgen. Dus vlogen we die berg op, bijna letterlijk. Yenno haalde de top in 46 minuten, en Bo en ik deden er 54 minuten over. Of we trots waren? En of. Voor herhaling vatbaar? Never again, haha.
De bergen blijven uiteraard indrukwekkend, maar ondertussen begin je ook echt in het ritme van de trail te komen. Het wandelen klinkt misschien repetitief, maar eigenlijk is dat net het mooie eraan. Je agenda bestaat even uit niets anders dan de volgende berg en het volgende uitzicht.
En wanneer er onderweg een meer of rivier verschijnt, weet je al wat er gaat gebeuren..
Toen we ’s avonds in Plav aankwamen en ons bordje soep en avondmaal voorgeschoteld kregen, bleven we toch met een klein ‘goestingske’ zitten. Je kent het wel. Na al die inspanningen wilden we onszelf graag even verwennen. En what better way than een heuse gebraden kip.
Dus besloten we om ’s avonds nog naar het dichtstbijzijnde dorp te wandelen. Veertig minuten heen, en veertig minuten terug. Om een volledig gebraden kip te kopen.
We hebben die vervolgens met z’n tweeën opgegeten, na zo’n 25.000 stappen en ons energiepeil op een nieuw dieptepunt. Maar ons humeur bereikte een sky-high hoogtepunt.
Ik weet niet wat er precies in die kip zat, maar ze was het absoluut waard.




Dag 5 • Plav → Vusanje • 15,3 km
De voorlaatste wandeldag brengt ons verder door Montenegro.
Ondertussen voelt de groep helemaal anders dan op dag één. Je kent elkaar, je hebt samen gewandeld, samen gegeten en ondertussen genoeg verhalen verzameld om de rest van de week mee te vullen. En dan merk je hoe snel zo’n week eigenlijk voorbijvliegt.
Onderweg zijn er opnieuw prachtige uitzichten en uiteraard de nodige hoogtemeters. Maar de vermoeidheid begint ondertussen ook plaats te maken voor dat typische gevoel van een laatste wandeldag. Nog even, nog één klim, nog één afdaling, en daarna een welverdiende pint.








Dag 6 • Vusanje → Theth • 15,6 km
En dan is het zover, de allerlaatste dag is al aangebroken, nog voor je beseft dat je eigenlijk al een week onderweg bent.
En misschien was die voor mij samen met de eerste dag wel de mooiste.
Het eerste deel bestaat vooral uit klimmen, met opnieuw fenomenale uitzichten over de bergen. Je voelt dat je lichaam ondertussen gewend is geraakt aan de trail. Waar de eerste dagen iedere klim nog als een persoonlijke aanval voelde, gaat het nu allemaal wat vlotter.
En dan komt de afdaling. En die was puur genieten. Na vijf dagen wandelen hoef je niet meer na te denken over elke stap. Je kent je tempo, je benen weten wat ze moeten doen en de eindbestemming komt dichterbij. En dus zweefde ik al het ware over de rotsen, met de bergen die steeds meer over me uittoren en Theth steeds wat meer in zicht.
Normaal gezien word je voor het laatste stuk met een busje opgehaald en naar de camping in Theth gebracht. Maar wij waren daar niet voor te vinden. Wij vonden het eigenlijk nogal anticlimactisch om na 75 kilometer wandelen ineens in een busje te stappen om de finish te bereiken. Dus besloten de ‘kindjes’ dat we nog 5 kilometer extra zouden wandelen.
Waarom? Don’t ask. Maar als je toch al 75 kilometer hebt gewandeld, kan er nog wel vijf bij. En zo eindigden we de trail dus niet in een busje, maar gewoon met onze eigen voeten.
80 kilometer. Een dikke 4.000 hoogtemeters. En een trots die niet meer te verbergen valt. Want we hebben dit toch maar weer geklaard.


De laatste avond was uiteindelijk misschien nog wel een van de gezelligste momenten van de hele reis. Iedereen had ondertussen een band opgebouwd en er werd samen gedronken, gelachen en nagepraat over de afgelopen dagen. En uiteraard moest er nog een laatste raki aan geloven.
De dag daarna trokken Yenno, ik en de andere ‘kindjes’ nog naar Tirana. Geen bergen meer. Geen hoogtemeters. Geen wandelstokken. Wel eten en drankjes tot laat in de nacht. Want als je een week lang samen door de Balkan hebt gewandeld, is het eigenlijk zonde om elkaar daarna meteen weer gedag te zeggen.




Veelgestelde vragen over The Balkan Trail!
1. Hoe zwaar is The Balkan Trail?
Laat me je dromerige bubbel toch even doorprikken: het is geen wandelingetje in het park.
In vijf wandeldagen leg je ongeveer 75 kilometer af en tik je in totaal meer dan 4.000 hoogtemeters aan. Vooral de eerste dagen kan dat even wennen zijn. Maar je hoeft geen wandelmachine te zijn. Het belangrijkste is dat je een degelijke basisconditie hebt en dat je op je eigen tempo wandelt. En trust me: de uitzichten maken veel goed.
2. Moet ik mijn eigen tent, slaapzak en matje meenemen?
Je eigen tent hoef je niet mee te sleuren tijdens het wandelen mocht je dat niet willen, maar je zet hem wel zelf op de camping. Je hebt namelijk de keuze om bagagetransport bij te boeken via Travelbase (immense aanrader!)
Daarnaast kan je er ook voor kiezen om alleen te slapen of met twee. Yenno en ik sliepen samen, wat ik eigenlijk alleen maar kan aanbevelen. Gezelliger én je zet die tent gewoon twee keer zo snel op (waardoor je ’s ochtends wat langer kan blijven liggen…)
Voor je slaapzak en matje kan je ervoor kiezen om die zelf mee te nemen of ze via Travelbase te huren. Wij kozen voor dat laatste, voornamelijk voor het gemak.
3. Kan ik tijdens The Balkan Trail douchen?
Ja! En dat is misschien wel een van de grootste verschillen met de andere trails van Travelbase. Op de campings zijn er douches en toiletten. Je hoeft dus geen vijf dagen met natte doekjes te leven. Er is zelfs elke avond vers eten. Je bent dus absoluut niet aan het kamperen op een of andere berg zonder enige vorm van comfort. Het is nog altijd een avontuurlijke trail, maar wel eentje met een behoorlijk aangename basis.




4. Kan ik zwemmen tijdens The Balkan Trail?
Zeker! Bijna iedere dag kom je wel een meer of rivier tegen waarin je kan zwemmen. Een van de bekendste plekken is de Blue Eye, maar ook onderweg zijn er verschillende mogelijkheden om even het water in te springen. En na een paar uur wandelen is dat écht genieten.
5. Wat moet ik verwachten van het eten?
Elke ochtend krijg je ontbijt, voor onderweg krijg je een lunchpakket mee en ’s avonds wordt er vers gekookt op de camping. Het eten verschilt per dag. Soms krijg je een stevige barbecue met veel vlees, andere avonden staat er bijvoorbeeld kip of geit op het menu.
En als je na 20 kilometer wandelen nog altijd honger hebt? Dan kan je natuurlijk altijd nog 40 minuten naar het dorp wandelen voor een volledige gebraden kip. Vraag me niet waarom we dat deden. Vraag vooral niet of ik er spijt van heb.
6. Kan ik deze reis alleen boeken?
Uiteraard! Tijdens onze trip waren er heel wat solo-reizigers. Ikzelf ging samen met mijn maatje, maar binnen de kortste keren hadden we een eigen wandelgroepje gevormd met drie andere meisjes. Wij waren al snel gedoopt tot de ‘kindjes’ van de groep. Overdag wandel je misschien in stilte naast elkaar, maar ’s avonds leer je elkaar steeds beter kennen. Tegen het einde van de week voelt zo’n groep dan ook helemaal niet meer als een groep vreemden. En dat is misschien wel een van de leukste dingen aan zo’n trail.


7. Wat is het verschil met The Jordan Trail?
Ik krijg deze vraag waarschijnlijk sowieso, aangezien ik eerder ook The Jordan Trail heb gewandeld.
En het korte antwoord is: ze zijn totaal verschillend.
The Jordan Trail in Jordanië is verder weg, warmer en veel minder comfortabel. Je wandelt door droge woestijnen, rotsachtige canyons en een landschap dat soms compleet buitenaards aanvoelt. The Balkan Trail daarentegen is groener, toegankelijker en comfortabeler. Je slaapt op campings met douches, wandelt door bossen en valleien en kan onderweg een pintje of een koffie drinken.
Jordanië voelde voor mij meer als een reis naar een onbekende wereld. De Balkan voelt dan weer als een combinatie van avontuur en vakantie. Maar beide hebben één ding gemeen: op het einde ben je vooral blij dat je het gedaan hebt.
8. Ik ben overtuigd! Waar kan ik mijn trip vastleggen?
AMAZING. (Hoe kan het ook anders haha.) Via de website van The Balkan Trail kan je jouw plekje bemachtigen voor het volgende avontuur. En geloof me: als je zin hebt om even volledig weg te zijn van de drukte, hoef je daarvoor niet naar de andere kant van de wereld.
Je wandelt er door drie landen, zwemt in kraakhelder water, eet bij locals, drinkt raki en ziet elke dag uitzichten waarvoor je normaal een veel te dure vakantie zou boeken. Maar vooral: je bent even gewoon weg. Geen mails, geen deadlines, en geen files. Alleen jij, je wandelschoenen en een berg die nog op je ligt te wachten.
En misschien is dat uiteindelijk wel waarom ik The Balkan Trail zo hard kan aanraden. Omdat je na een paar dagen wandelen niet alleen moe bent. Je voelt je gewoon dat je leeft. En soms heb je niet meer nodig dan dat.

