Er bestaan plekken die je aandacht opeisen. Maar Jordanië? Die fluistert eerder.
Niet met grootse woorden of perfecte plaatjes, maar met stoffige wegen die verdwijnen in het niets. Met de geur van thee langs de kant van de weg. Met het soort landschappen waarbij je automatisch stiller begint te praten, alsof de omgeving anders zou kunnen breken.
En misschien was dat nog het verrassendste van allemaal. Hoe weinig Jordanië moeite doet om indruk te maken, en hoe hard het daar toch in slaagt.
Soms voelde het alsof we helemaal nergens waren. En tegelijk exact waar we moesten zijn.