Namibië

Sommige landen voelen levendig. Maar Namibië voelde leeg.

Niet leeg op een trieste manier, maar leeg zoals de nachtelijke hemel leeg is. Groot. Stil. Eindeloos. Alsof hier nog ruimte bestaat voor gedachten die thuis nergens meer passen.

Urenlang reden we langs wegen die nergens heen leken te gaan. Rode zandvlaktes, verdorde bomen, verlaten tankstations waar de tijd precies een paar jaar geleden is blijven hangen. En toch bleef ik voortdurend uit het autoraam kijken, alsof het landschap elk moment iets geheimzinnigs ging vertellen.

Misschien is dat wat Namibië zo bijzonder maakt. Niet wat er is.

Maar wat er niét is.