Nicaragua voelt als chaos die op de een of andere manier perfect werkte.
Krakende chickenbussen. Vulkanen die voortdurend aan de horizon verschijnen alsof iemand ze er expres heeft neergezet. Warme nachten vol muziek die van ergens in de verte komt aangewaaid. Alles leek hier tegelijk luid, kleurrijk en een klein beetje kapot, maar net daardoor ook levendiger dan eender welke perfecte bestemming ooit zou kunnen zijn.
We verloren hier elk gevoel voor tijd. Dagen begonnen met zonsopgangen boven het water en eindigden ergens op een plastic stoel met een ijskoud biertje in de hand, terwijl de lucht langzaam oranje kleurde. En daartussen? Vooral veel stof, hitte, avontuur en momenten die onmogelijk op foto vast te leggen waren.
Hier heb geleerd: het draait niet altijd om de bestemming, maar om het gezelschap waarmee je een bestemming beleeft. En dat is nog zo veel meer waard…