De eerste keer dat ik de deuren van de metro in Seoul zag opengaan, voelde het alsof ik een scène uit een film binnenstapte. Met mezelf als main character, of course. Mensen bewogen zich in alle richtingen, reclameborden knipperden boven mijn hoofd en ergens in de verte rook ik de geur van eten waarvan ik de naam niet eens kon uitspreken. Een stad die tegelijkertijd vertrouwd en compleet vreemd aanvoelde.
Zuid-Korea stond al jaren op mijn lijstje. Een land waar eeuwenoude tempels naast futuristische wolkenkrabbers staan, waar je ’s ochtends rustig een traditionele markt kan bezoeken en ’s avonds tussen neonlichten door de drukste straten van Seoul wandelt. Een bestemming die mijn camera eigenlijk al maanden voordat mijn vliegtuig landde, had overtuigd.
Maar deze keer reisde ik niet alleen.
En dat is misschien wel het bijzondere aan deze reis. Hoewel ik ondertussen heel wat groepsreizen achter de rug heb en vaak met verschillende reisorganisaties op pad ga, blijft elke groep opnieuw een kleine verrassing. Je stapt een vliegtuig op met mensen die je nog nooit hebt ontmoet en twee weken later deel je verhalen, inside jokes en herinneringen die je eigenlijk alleen maar samen kan begrijpen.
Voor mijn reis naar Zuid-Korea trok ik eropuit met Mundero. Geen klassieke rondreis waarbij je enkel de bekendste plekken afvinkt, maar een avontuur waarin cultuur, eten, natuur en vooral mensen centraal stonden. Van de drukke straten van Seoul tot de kust van Busan: drie weken lang mocht ik een land ontdekken dat al mijn verwachtingen wist te overtreffen.
In dit artikel neem ik je mee achter de schermen van mijn ervaring met Mundero. Niet alleen naar de plekken die we bezochten, maar vooral naar de momenten die deze reis onvergetelijk maakten. You comin’ along?
Waarom Zuid-Korea?
Sommige bestemmingen trekken je aan zonder dat je precies kan uitleggen waarom. Zuid-Korea was voor mij zo’n land.
Het begon niet met één specifiek beeld of één plek die ik absoluut moest zien. Het was eerder een verzameling van kleine dingen die zich door de jaren heen opstapelden. Een reel die ik toevallig voorbij zag komen. Foto’s van kleurrijke straten in Seoul. Verhalen van de enkele reizigers die ik ken en er al geweest zijn, en vertelden over nachtenlang eten op lokale markten, verborgen koffiebars en een cultuur die tegelijk ontzettend modern en toch diepgeworteld traditioneel is.
Dat contrast was misschien wel wat mij het meest aantrok. Een contrast waarschijnlijk nergens anders op de wereld te vinden.
In Zuid-Korea kan je ’s ochtends door een eeuwenoud paleis wandelen terwijl mensen in traditionele hanbok rondlopen, om enkele uren later tussen gigantische schermen, wolkenkrabbers en neonverlichte straten te staan. Het voelt als een land dat voortdurend vooruit kijkt, zonder zijn verleden onderweg kwijt te raken.
Als fotograaf en blogger is dat natuurlijk een droom. Ik ben altijd op zoek naar plekken waar verhalen in de details zitten. Een oude vrouw die groenten verkoopt op een markt. Een dampende kom noedelsoep op een koude avond. Een straat vol mensen die allemaal onderweg zijn naar hun volgende bestemming. Vaak zijn het niet de grote bezienswaardigheden die een reis voor mij bijzonder maken, maar net die kleine momentjes die je niet kan plannen.
Daarnaast was Zuid-Korea ook een bestemming die me uit m’n comfortzone wist te halen. Niet omdat reizen naar de andere kant van de wereld nieuw voor mij is (duh), maar omdat Azië altijd een continent is geweest waar ik nog veel meer van wilde ontdekken. Met enkel Bali op de teller, wist Zuid-Korea een hele andere wereld voor me te openen. Een andere taal, andere gewoontes, ander eten en een manier van leven die op veel vlakken ver van de onze staat.
Toen ik uiteindelijk mijn rugzak inpakte voor Zuid-Korea, wist ik dus vooral één ding: dit zou geen gewone reis worden. Ik wilde niet gewoon de highlights afvinken, maar het land echt ervaren. En net daarom leek Mundero mij de ideale manier om Zuid-Korea te ontdekken, een unieke bestemming die slechts weinig organisaties aanbieden!
Mijn eerste indruk van Mundero
Omdat ik ondertussen al verschillende groepsreizen heb meegemaakt, stap ik nooit helemaal zonder verwachtingen op een vliegtuig. Elke organisatie heeft namelijk zijn eigen stijl. Sommige reizen draaien vooral rond een strak programma waarbij je zoveel mogelijk plekken probeert af te vinken, andere geven juist veel vrijheid en laten de groep zelf haar ritme vinden.
Bij Mundero merkte ik vrij snel dat de focus ergens tussen die twee uitersten lag.
Er was genoeg structuur om nooit het gevoel te hebben dat je verloren rondliep in een gigantisch land als Zuid-Korea, maar tegelijk bleef er ruimte om zelf op ontdekking te gaan. En eerlijk? Dat is voor mij misschien wel de ideale balans. Ik vind het geweldig wanneer een reisorganisatie je naar plekken brengt waar je zelf misschien niet meteen zou komen, maar ik wil ook nog altijd tijd hebben om mijn camera boven te halen, een zijstraatje in te wandelen of gewoon even te genieten zonder dat de volgende activiteit alweer begint.
Ik wil gewoon m’n ding kunnen doen, je bent er tenslotte maar 1 keer.
Op voorhand weet je nooit met wie je twee weken zal doorbrengen, dus da’s altijd wat aftoetsen. Je vertrekt met een verzameling onbekenden die toevallig allemaal dezelfde vlucht nemen, maar onderweg ontstaat er iets wat moeilijk uit te leggen is. Kleine gesprekken tijdens busritten worden langere verhalen waar je plots je leven blootlegt. Een gezamenlijke maaltijd wordt een avond vol lachen (met een occasioneel drankje, oepsie). En voor je het weet, heb je mensen met wie je herinneringen maakt die je maanden later nog steeds vertellen kan.
Ook de begeleiding speelde daar een grote rol in. Zuid-Korea is niet meteen een bestemming waar je zonder voorbereiding zomaar alles vanzelf vindt. De taalbarrière, de enorme steden en de vele culturele verschillen maken het net interessant, maar soms ook uitdagend. Apps die je niet kent en toch moet gebruiken, het ov uitzoeken, betalen met een speciale pas, … Dat maakt het extra fijn om iemand te hebben die de praktische zaken mee in goede banen leidde, terwijl wij vooral konden focussen op het ontdekken.
Oscar, onze begeleider, was daarnaast ook gewoon een volwaardig lid van de groep. We zagen hem niet als ‘baas’ of ‘leider’, maar gewoon een maat die toevallig wat verstandiger wist om te gaan met de locals. Maar zodra het logistieke geregeld was, werd het al snel terug lachen en kletsen!
Mundero probeerde niet om Zuid-Korea gewoon als een lijstje hoogtepunten te presenteren. Natuurlijk bezochten we iconische plekken, maar er was ook aandacht voor de momenten daartussen. Plekken die ik nooit te nimmer zelf zou gevonden hebben online, en die ik anders nooit zou beleefd hebben. De koffiebars waar we toevallig binnen wandelden, de lokale restaurants waar we samen nieuwe gerechten probeerden en een nacht in een authentieke boeddhisten-tempel.
En misschien is dat uiteindelijk wat een goede groepsreis voor mij maakt: niet alleen de plaatsen die op het programma staan, maar vooral de ruimte die ontstaat tussen die momenten door. Dat onverwachte.
De momenten die ik nooit ga vergeten
Een reis wordt achteraf zelden bepaald door de dingen die op je planning stonden. En ik spreek uit ervaring. Natuurlijk onthoud je de grote plekken. De tempels, de skyline van Seoul, de uitzichten waar je even stil van wordt. Maar als ik terugdenk aan mijn tijd in Zuid-Korea, zijn het vooral de kleine momenten die opnieuw voor mijn ogen verschijnen.
De gesprekken tijdens lange busritten. Het lachen tijdens een cosy dinner. Dat ene straatje waar we toevallig voorbij wandelden en 10 minuten lang poseren voor de ultieme foto. De momenten waarop je even beseft: ik ben hier echt.
En precies die combinatie maakte deze reis zo bijzonder!✨
Seoul: de eerste kennismaking met een compleet andere wereld
Onze reis begon in Seoul. Hoe kan het ook anders.
Seoul is moeilijk te vergelijken met andere steden waar ik ooit geweest ben. Big, Bold & Beautiful. Het is groot, druk en soms bijna overweldigend, maar tegelijkertijd voelt alles ontzettend georganiseerd. En let’s be honest: als fotograaf was ik meteen verkocht.
We konden er uren rondlopen zonder echt een doel te hebben. Niet omdat ik ergens specifiek naartoe moest, maar omdat elke straat opnieuw iets anders liet zien. Dat heb je natuurlijk ook met een stad waar meer dan 10 miljoen mensen wonen. Seoul is HUGE, met honderden wijken om te verkennen.
Seoul vat eigenlijk perfect samen wat Zuid-Korea zo uniek maakt: het verleden en de toekomst bestaan hier gewoon naast elkaar.
Eten: veel meer dan gewoon een maaltijd
Als er één ding is dat je tijdens een reis naar Zuid-Korea snel ontdekt, is het dat eten hier een belangrijk onderdeel van de cultuur is.
En gelukkig is eten iets dat mensen samenbrengt. Mezelf included.
Bijna elke maaltijd voelde als een kleine ervaring op zich. Geen snelle hap tussendoor, maar momenten waarop we met de hele groep rond een tafel zaten, nieuwe gerechten probeerden en vaak geen idee hadden wat er precies op ons bord lag. En soms wilden we dat ook gewoon niet weten. (Trust me, we hebben hier de gekste delicatessen geproefd…)
Maar misschien maakte dat het net leuk.
Van Koreaanse barbecue waarbij iedereen samen aan tafel kookt tot kleine restaurants waar we gerechten deelden die we zelf nooit zouden besteld hebben: eten werd een manier om het land beter te begrijpen.
Het zijn ook die momenten waarop een groep echt een groep wordt. Je begint een reis misschien nog wat aftastend. Die eerste awkward small talks aan tafel. Iedereen zoekt zijn plaats, iedereen heeft zijn eigen verhaal. Maar na een paar keer samen aan tafel, voelt het plots véél vertrouwder.
Rust en de andere kant van Zuid-Korea
Hoewel Seoul indrukwekkend is, vond ik het ook geweldig om de andere kant van Zuid-Korea te ontdekken.
Busan voelde als een compleet ander hoofdstuk. Minder hectisch, meer ontspannen, met de zee altijd ergens op de achtergrond. Die perfecte zon-, zee- en strandvakantie. Na de drukte van de hoofdstad was het heerlijk om even te vertragen.
En dan heb ik het nog niet eens over onze authentieke Temple stay gehad. Benieuwd naar hoe dat eruit zag? Daar lees je meer over in dit artikel!
De mensen maken de bestemming
Misschien is dat wel de grootste les die ik uit deze reis meeneem.
Natuurlijk was Zuid-Korea zelf fantastisch. De cultuur, het eten, de landschappen en de steden maakten enorm veel indruk. Na dag 1 was ik namelijk al van m’n melk. Maar uiteindelijk zijn het de mensen met wie je die ervaringen deelt die een reis echt betekenis geven.
Een uitzicht is mooi, maar wordt nog mooier wanneer je naast iemand staat die op hetzelfde moment hetzelfde denkt.
Een maaltijd is lekker, maar wordt beter wanneer je samen aan tafel zit te lachen.
En een reis wordt uiteindelijk niet alleen een verzameling plaatsen op een kaart, maar een verzameling verhalen die je samen hebt geschreven. En dat dankzij mijn liefste groepsgenootjes!
Wat Mundero volgens mij anders maakt
Na verschillende groepsreizen met verschillende organisaties merk ik dat het verschil vaak niet zit in de bestemming zelf. Uiteindelijk kan bijna elke organisatie je naar dezelfde plekken brengen. Het verschil zit in de manier waarop je een land beleeft.
En precies daarom voelde ik me thuis bij Mundero.
Wat me vooral opviel, was de balans tussen samen reizen en toch gewoon je vrijheid behouden. Bij een groepsreis bestaat er altijd een klein spanningsveld: je wil genoeg zien en beleven, maar je wil ook niet het gevoel krijgen dat je gewoon van het ene punt naar het andere wordt ‘gesleurd’.
Tijdens deze reis voelde dat gelukkig he-le-maal niet zo. Er was een duidelijke planning en een mooie opbouw in het programma, maar er bleef ook gewoon genoeg ruimte om zelf momenten te creëren. En voor een land als Zuid-Korea, is dat precies wat er nodig is.
Daarnaast vond ik de groep zelf een belangrijk onderdeel van de ervaring. Natuurlijk kan geen enkele reisorganisatie voorspellen wie er meegaat, maar de manier waarop een groep samenkomt wordt wel beïnvloed door de sfeer die gecreëerd wordt.
Vanaf het begin voelde het alsof iedereen met diezelfde nieuwsgierigheid en kriebels vertrok. Niet gewoon om de bekende plekken af te vinken, maar om echt iets van Zuid-Korea mee te krijgen. Iedereen had zijn eigen interesses en achtergrond, maar net die verschillen maakten de gesprekken onderweg nog zo interessant!
Zou ik opnieuw meegaan met Mundero?
Als ik één ding geleerd heb tijdens mijn reizen, is het dat geen enkele bestemming ooit alleen draait om de plek zelf.
Natuurlijk was Zuid-Korea indrukwekkend. Ik kwam thuis met honderden foto’s op mijn geheugenkaart, een hoofd vol nieuwe indrukken en een lijstje met gerechten die ik opnieuw wil proberen. Maar wanneer ik terugdenk aan deze reis, zijn het niet alleen de paleizen, steden of uitzichten die naar boven komen.
Het zijn de mensen.
De gesprekken onderweg. De momenten waarop we samen ergens stonden en beseften hoe bijzonder het eigenlijk was dat we duizenden kilometers van huis waren. De kleine grapjes die onderweg ontstonden en die waarschijnlijk niemand buiten onze groep ooit zal begrijpen.
Dat is misschien wel het mooiste aan reizen met een groep: je vertrekt met een bestemming in gedachten, maar je komt thuis met verhalen over mensen.
Zou ik opnieuw meegaan met Mundero? Absoluut. Niet omdat groepsreizen altijd beter zijn dan zelfstandig reizen — ik blijf nog steeds iemand die graag zelf verdwaalt in onbekende straten en mijn eigen route uitstippelt — maar omdat sommige bestemmingen gewoon nóg mooier worden wanneer je ze kan delen.
Zuid-Korea was voor mij zo’n bestemming.
Een land waar ik al jaren van droomde, maar dat uiteindelijk nog veel meer indruk maakte dan ik had verwacht. Niet alleen door de plekken die we bezochten, maar door de manier waarop ik ze mocht beleven.
En misschien is dat uiteindelijk waarom ik blijf reizen.
Niet om landen van mijn lijstje te schrappen.
Maar om onderweg nieuwe verhalen te verzamelen.
